BETWEEN LEFT AND RIGHT---------- GALGAL COMIC

มันคือวันแห่งความทรงจำ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
จริงๆไม่รู้หรอกว่ามันมีงานนี้ แต่ลุงอู้ดบอกเราในmsn นั่งคิดอยู่พักนึงก็รับปากจะไป ทางลุงอู้ดก็เลยจัดแจงหาสถานที่จัดในอินเตอร์เน็ตให้ ตัดสินใจจะไปวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวัดสุดท้าย
เพราะวันนั้นมีคุณ ฮิมาจิ
เหตุผลเดียวเกินพอให้เราไป
comic market 74

ตื่นตี 5 (ที่นี่ฤดูร้อนแค่ตี 5 ก็สว่าง ไม่มีเวลาว่างให้คนขี้เกียจนอน) ในกำหนดการเขียนไว้ว่า งานเริ่ม 10โมงเช้า
ออกเดินทางจากคานากาว่า ไปสู่โตเกียว เป็นการเดินทางตัวคนเดียวครั้งแรกในญี่ปุ่น
เปิดศัํกราชใหม่ในชีวิตได้ยอดเยี่ยม...ร้องเท้าคู่ใหม่ที่คุณแม่ฝากมาให้ ใส่แล้วเหมือนเดาะบอล... ลื่นๆหลวมๆ กัดนิ้วหัวแม่โป้งซะบวมอีก แหะๆ

อย่างที่บอกมันคือการไปคนเดียวครั้งแรก ยังไม่ทันถึงสถานีก็หลงแล้ว!!
ได้คุณลุงจูงหมาบอกทางให้ รอดตัวไป

มาถึงสถานีแล้ววิ่งปนเดินมาราธอนต่ออีกเกือบกิโล เพราะเอ๋อเดินอ้อมไปเข้าทางที่มันไกล สรุปจากที่พักถึงสถานีเสียเวลาเดินเล่นไปเกือบ2ชั่วโมง จะไปงานทันไหมฟระเนี่ย

ในที่สุดก็ได้นั่ง!! เหะๆ
ญี่ปุ่นนี่ รถไฟเป็นเหมือนสายเลือดเลยมังครับ ใครๆก็นั่งรถไฟ และรถไฟก็ชอนไชไปซะทุกที่
โดนคนเขาขู่มาหลายทีแล้วว่า เพิ่งมาญี่ปุ่นจะซ่าจับรถไฟไปโตเกียวคนเดียวเรอะ
แต่ถ้าหาข้อมูลมาดีแล้วว่าต้องนั่งสายอะไร ต่อรถที่ไหน ก็ไม่ยากอะไรหรอกครับ
อ้อ ถ้าอ่านญี่ปุ่นออกก็ช่วยได้มากโข

ในขบวนรถไฟ ก็จะได้เห็น lifestyle ของชาวญี่ปุ่นอันหลากหลาย
ตั้งแต่ตาลุงขี้เมากับพี่สาวหน้าเข้ม เด็กเล่นNDS แก๊งค์เด็กกัปตันซึบาสะใส่ชุดนักกีฬา กลุ่มคุณลุงไปทำงาน

นั่งไปก็คิดอะไรเพลินๆ เราคิดว่าเราโชคดีมากเลยที่เกิดในเมืองไทย พูดก็พูด ที่นี่อะไรก็สวยไปหมด สวยกว่าเมืองไทยเยอะ แต่นั่นคือโชคของเรา เราอยู่ที่นี่เห็นอะไรก็ตื่นเต้นดี๊ด๊า ในขณะที่เจ้าของประเทศคงเห็นจนเซ็งถึงได้นั่งเล่นเกม ฟังmp3 เราว่าการได้เกิดในประเทศไหนก็ไม่น่าอิจฉาอะไร คนที่ได้เดินทางมากกว่าที่น่าอิจฉา : )

คานากาว่าเป็นจังหวัดชานเมืองๆ ทิวทัศน์ที่นี่ญี่ปุ่นมากครับ ถ้าใครเคยเล่น Persona 4 นั่นแหละ เมืองประมาณนั้นเด้ะๆเลย

ชื่อสถานีก็.. เทียบว่าโตเกียวเป็น "เรียลโรบอท" ที่นี่ก็เป็น "ซุปเปอร์โรบอท"ครับ (เปรียบเทียบแบบนี้ cult ไปไหมครับ แหะๆ) เสี่ยวๆเชยๆ แต่ผมว่าเท่ดี
ชื่อประมาณ Yamato, Ayase, Kibou-ga-oka (เนินแห่งเหล่าความหวัง), Sakura-ga-oka (เนินแห่งทุ่งซากุระ) อูวว กลิ่นกวีลอยหึ่งเต็มหน้าต่าง

มองวิวสวยๆเพลินๆอยู่ดีๆก็ "ปัง~~~!!!!!"
นึกว่าจะได้ลงไปเยี่ยมท่านเอมมะใต้แผ่นดินญี่ปุ่นซะแล้ว
ไม่มีอะไร แค่รถไฟวิ่งสวนกันเท่านั้น.... !!! เสียงดังกัมปนาทน่ากลัวมากพี่น้อง

ลงมาเปลี่ยนสายรถไฟที่โยโกฮาม่า เมืองหลักของคานากาว่า
นี่แค่จุดเริ่มต้น เพราะจากที่เช็คกว่าจะถึง ต้องเปลี่ยนอย่างนี้ 4 สาย
มองไปที่แผนที่รถไฟ แค่สาย JR ไลน์ สายเดียวก็เวียนเศียรแล้ว คันจิระบม แถมยังซับซ้อนยั้วเยี้ย นึกถึงตอนขึ้น BTS เมืองไทยแล้ว เหมือนตัวเองเป็นเด็กอนุบาลไปเลย

จริงๆอยากเล่าให้หมดทุกสถานีเลย แต่ไม่มีเวลาครับ เลยขอข้ามไปที่สายสุดท้ายเลยละกัน
Yuri-kamome
รถไฟสายนี้หรูมากเลย วิ่งผ่าน เรนโบว์บริท ทางด่วนใต้ทะเล อาคารไฮโซ ตึกลายไลอ้อนคิง โรงแรมรูปร่างเรือ (นึกถึงโปเกมอน...!!!) ห้างสรรพสินค้า และอื่นๆ เป็นบุญตาดีแท้

จา้กสถานี คาชิวะ-ได สถานีแรก ร่วม 2 ชั่วโมง ในที่สุดก็ถึง

กะ ฉ่าง ~~~ !!!!
โตเกียวบิ้กไซต์ !!!
ใหญ่ไปถึงไหนเนี่ย
จ้องตึก จากไกลๆ เกือบลืมไปแล้วว่ามาการ์ตูน นึกว่ามางานประชุมสหประชาชาติซะอีก

แต่พอเห็นฝูงคนก็เข้าใจว่าไม่มาผิดงาน โอตากุมาแต่ไกล
แถมปริมาณคนนี่มัน... งานการ์ตูนใต้ดินแน่เรอะ หลักหมื่นได้มั๊ง
ไม่นานนักผมก็ถูกกลืนเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกระแสโอตากุ
ร่วมกันยืนตากละอองฝนปรอยๆ คอยเข้างานอยู่เป็นชั่วโมง

คนเยอะ เลอะฝน เมื่อยระทม ทนหิว(ไม่ได้กินมื้อเช้า) สยิวใจ พารานอยด์มากๆครับ
มาถึงงานก่อนเวลาไม่ได้แปลว่ามาเร็ว เพราะที่นี่มีคนมากางเต้นท์นอนรอเข้างาน!!!
และที่เป็นปัญหาคือ เราแทบไม่มีข้อมูลเลย ว่าเซอเคิลของคุณฮิมาจิมันอยู่ตรงไหน
และดูจากปริมาณคนก็สอนตัวเองได้อย่างว่า ช้า - อด - หมด - นะจ้ะ
ยืนนอยด์อยู่อย่างเดียวก็ไม่เข้าที รวบรวมความกล้าถามคนข้้างๆดีกว่า
เห็นพี่หล่อ่ยืนจิ้มVAIOอยู่ข้างๆ ขมักเขม้นเช็ครหัสเซอเิคิล โลลิ โลลิ และ โลลิ
ขอความเมตตาหน่อยละกันครับ

"เ่อ่อพี่ชาย ไอเซอเคิลเนี่ยอยู่ไหนอ่ะครับ ?" (เว้าเป็นภาษายุ่นอ่อนๆ)
...
ไม่ทันมองนิ้วที่จิ้มไป
...
...
...
อายแทบลงไปมุดดินเลยครับ

แป่วครับ โดนพี่หล่อพ่นญี่ปุ่นอะไรออกมาก็ไม่รู้ คงแปลประมาณว่า "ไม่รู้เดะ" แต่เว็บที่พี่หล่อเข้านั่นมันเว็บคอมิค มาร์เก็ตนิ น่าจะเช็คได้นะ แต่ไม่คิดอะไรมาก ตอนนั้นอายม้วนต้วน อารมณ์นี้ อารมณ์เดียวอยู่ครับ
ไม่นานก็มีพระผู้ช่วยมาโปรด

Yasashii Ojiisan !!!
คุณลุงโอตากุใจดีคนนึง ยื่นหนังสือไกด์บุ้คมาให้เรา แทบจะก้มกราบตรงนั้นเลย
เท่านั้นไม่พอ เห็นเราหาด้วยความลน ก็เข้ามาช่วยเราหาอีก (อายม้วนต้วนอีกรอบ)
ในที่สุดก็รู้พิกัดแล้ว ทางเข้าตะวันออก โซน 5 ขอบคุณมากครับ โอจิซัง !!!

ยืนตากฝนมานานในที่สุดก็ได้เข้าไป โอ้เยส!! ตึกใหญ่แค่ไหนเจอกระแสมนุษย์หลั่งไหลเข้าไป บวกกับเสื้อหนาวแล้ว มันคือ "ซาวน่า" ดีๆนั่นเองครับ

ตะวันออก โซน 5 ตะวันออก โซน 5 ตะวันออก โซน 5
เข้าฝั่งตะวันออกแล้ว โซน 5 โซน 5 โซน 5 โซน 5
ถึงโถงใหญ่โซน5แล้ว ต่อไปก็ บู้ทกลุ่ม ポ　บู้ทกลุ่ม ポ　บู้ทกลุ่ม ポ
ถึงกลุ่ม ポ แล้วล่ะ เบียดคนอยู่สักพักก็เห็น
อเล็กซานเดอร์ !!!
อเล็กซานเดอร์ (ตัวการ์ตูนของคุณกอมบี) ลอยดุ่ยๆบนป้ายที่ใช้มือชู
ในที่สุดก็มาถึงแล้ว

เซอเคิลโทไรยะของคุณฮิมาจิ(+คุณกอมบี) มาถึงแล้ว
ถามคนในบู้ท เอ่อ คนไหนคือคุณฮฺมาจิครับ เขาก็ชี้ไปข้างๆ
...

คุณฮิมาจิ ตัวเป็นๆ ~~!!

คุณฮิมาจิ เป็นแรงบันดาลใจให้ผมวาดรูปครับ
ผมเห็นงานของคุณฮิมาจิในเว็บเมื่อ4ปีมาแล้ว อบอุ่น สวยงาม และก็เท่มาก
ถึงมาถึงวันนี้จะมีคนเก่ง และเก่งกว่าคุณฮิมาจิตั้งมากมาย แต่เมื่อไหร่ที่มีใครถามว่าใครเป็นแรงบันดาลใจให้วาดรูป ชื่อแรกที่คิด ก็คือคุณฮิมาจิหละครับ

คนที่อยากพบมาตลอด4ปี เป็นแรงบันดาลใจให้ ผมคิดว่ามาพบเขา ซื้อการ์ตูนเขา บอกความในใจกับเขา ขอลายเซ็นต์เขา แค่นี้มันน้อยไป

ผมก็เลยเปิดเป้

...

และเอารูปสเก็ตช์ทั้งหมดในแฟ้มมอบให้เขาไปหมดเลย

...

คุณฮิมาจิอึ้งไปเลย นี่แหละกลยทธ์ในการได้คุยนานๆกับนักวาดโดจินชิ

ไม่ใช่ครับ !!!

ผมเชื่อว่า รูปที่ผมให้ไป มันคืออดีต ค้างเติ่งอยู่ในแฟ้มเก็บไว้ภูมิใจ เมื่อผมมาเจอกับฮีโร่ของผมแล้ว ผมอยากให้เขาเก็บภาพผมไว้ดีกว่า จากนี้ผมไม่รู้ว่าจะได้มาเจอกับคุณฮิมาจิอีกรึเปล่า แต่ครั้งต่อไปผมจะวาดรูปที่ดีกว่าที่เคยให้คุณฮิมาจิไป ผมจะวิ่งไปหาอนาคตครับ แหะๆ

ประโยคซึ้งๆอันหลังนี่พูดเป็นญี่ปุ่นผสมอังกฤษ รู้สึกว่าคุณฮิมาจิจะไม่ค่อยเก็ต แต่ไม่เป็นไร แค่นี้ผมก็คิดว่าคุ้มเกินคุ้มแล้ว หลังจากจบจากเซอเคิลโทไรยะ ก็ได้เวลาช้อปปิ้ง

คุณกอมบี เซโนะ คาซุมะ แม้กม่า และอีกมากมาย นักเขียนเคโมะ ได้เจอตัวเป็นๆ เหะๆ ฝันเป็นจริงครับ

โซน 5 กลุ่ม ポ มีเซอเคิลโดจินเคโมะเรียงแถวกันเป็นกลุ่ม และผุ้คนโซนนี้หน้าตาคล้ายๆกันเหมือนในรูปครับ เนิร์ดๆ ผอมๆ ใส่แว่น ยิ่งถ้าใครรู้จักพีท (เซโร่มารุ) ก็นั่นแหละใช่เลย

หลังจากจับจ่ายใช้(เงิน)สอย(โดจิน)ที่ต้องการจนครบแล้ว ก็ได้เวลาเดินชมงานตรงโซนอื่นๆล่ะ

ผมประทับใจในความหลากหลายครับ

รู้มานานแล้วว่าที่ญี่ปุ่นมันหลากหลาย หากระแสหลักไม่ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีตลาดที่ แนวเคโมะ(การ์ตูนสัตว์กึ่งคน) ไม่ได้เป็นกระแสเล็กๆ แต่เป็นกระแสรอง คงบอกว่าที่นี่มีกระแสหลักยาก เพราะแม้แต่โลลิ สาวน้อย สาวใหญ่ สาวดุ้น หนุ่มแว่น หนุ่มใส ลุงกล้าม ก็เบียดเสียดเอียดอั้นแทบจะทุกรสนิยมเลย

และอย่าคิดว่าโซนเคโมะคนเดินน้อยนะ เยอะมากครับ เยอะกว่าโซนข้างๆที่เป็นสาวน้อยเรไนอีก ผมจ้อกับคุณฮิมาจิเสร็จลองเดินไปหาบางเซอเคิลปรากฎว่าของหมดแล้ว... เซอเคิลของคุณฮิมาจิถึงเที่ยงของก็หมดเหมือนกัน นีุุ่้้ถ้ามาสาย หน่อยหลายเล่มก็อาจไม่ได้ซื้อเห็นจะได้

คุณภาพงานโดจินที่ซื้อมา ผมก็คิดว่าไม่ได้ดีเลิศอะไร หลายเล่มอยู่ในขั้นปานกลาง จะมีก็แค่ของบางคนที่ถือว่าเยี่ยม และเซอเคิลอ่นที่ผมไม่ได้ซื้อก็คิดว่าคงไม่ต่างกันมาก อาจมีบางเซอเคิลที่ดังระดับดารา อย่างเช่นคุณโทนี่ ที่วาดงานอาร์ตของ shining wind แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนแห่กันมาซื้อแต่บู้ทดารา ผมว่าคนที่นี่ไม่มีกระแสหลัก และพร้อมจะสนับสนุนนักวาดทั้งบนและใต้ดินครับ

สุดท้ายก่อนกลับก็มานั่งพักอ่านโดจินที่ซื้อมา ข้างๆเป็นกลุ่มโอตากุที่หอบกระเป๋าเดินทางมาใส่โดจิน มีแลกกันอ่านด้วย เหะๆ พอมองๆไป เฮ้ย... กลุ่มนึงอ่านyaoi กลุ่มข้างๆอ่าน โลลิ อีกกลุ่มนึงอ่าน hentai..

ผมไม่ได้แปลกใจที่เขาอ่านของเรต18กันโต้งๆจะๆ

แต่ผมไม่เคยเห็นความหลากหลายที่ขัดกันมากๆมา่อยู่ด้วยกันอย่างกลมกลืนและกลมเกลียวเท่านี้มาก่อน

อย่างน้อยก็ในโลกของโอตากุ

edit @ 23 Aug 2008 21:55:06 by Galgard

edit @ 19 Nov 2008 15:24:27 by Galgard